Mijn tiende bericht alweer en trouwe lezers hebben waarschijnlijk meer negatieve geluiden gehoord dan zoetgevooisd stemgeluid. Natuurlijk was het niet een en al grijze wolk, maar soms wist er een zonnestraal door het wolkendek heen te dringen en daar was ik blij mee. Het mooie vind ik nog steeds de absolute eerlijkheid die ik bewonder terwijl ik me tegelijkertijd afvraag waarom mensen alleen zo kort eerlijk kunnen zijn. Ook het volgen van andere sites heb ik als zeer prettig ervaren, totdat ze mijn pagina verdronken in het speeksel van gezever. Maar ik heb natuurlijk ook nieuwe vrienden gemaakt via Twitter, of in ieder geval mijn oude vrienden ge-update en ik heb een hele positieve draai gegeven aan de term “stalker”, al klinkt “volger” natuurlijk wat vriendelijker. WordPress heeft weer een deur voor me geopend die ik een tijdje geleden al dicht en op slot had gedaan, maar ik ben er weer achter gekomen dat bloggen dé manier is om mijn gal te spuien en dat er nog geïnteresseerde personen zijn die de moeite nemen het te lezen. Ik dank u allen uit de grond van mijn hart.

Het is misschien een beetje laat, maar toch wens ik iedereen nog een gelukkig Nieuwjaar maar niet de beste wensen, simpelweg omdat je de beste wensen maar een keer kan geven, anders zijn het niet de beste… En drop je goede voornemens even in de comments, ik ben benieuwd.

Nog een leuke track voor de liefhebbers: Pack FM – happy days (produced by Tonedeff). Let even op de Twitterline op 1.42 min.

Filmpjes die vaak zo absurd zijn dat ze binnen no time bij de gehele internetpopulatie bekend zijn. Zoals je vroeger dagelijks meerdere mailtjes vol “grappige” plaatjes mocht ontvangen, zo word je tegenwoordig dood gegooid met filmpjes van zogenaamde Youtube iconen. Dit kan zowel positief als negatief uitpakken voor desbetreffende helden. Nu helpt Twitter natuurlijk ook graag een handje mee voor die totale vernedering of voor het onstijgen van het menselijk juk door bepaalde urls van filmpjes snel bij het grote publiek te brengen. Zelf deel ik ook graag zo nu en dan een grappig of interessant filmpje via Twitter wat ik tegen ben gekomen op Youtube, Dumpert of andere sites vol ongein. Door jarenlange ervaring van domme filmpjes kijken, weet ik ondertussen wel wat populair is bij mijn mede internetters en ik ben niet de enige. Dé man die je kan maken of breken op Youtube is waarschijnlijk wel Ray William Johnson van het youtubekanaal “=3″. Deze man weet precies wat het publiek wil zien, vallende mensen, schattige dieren, mislukte zangers/zangeressen en grappen over je moeder. Dit kan je ding zijn of helemaal niet, maar met ongeveer een milioen views in een week per filmpje en ruim een half milioen abbonees op zijn kanaal kan je er niet omheen dat Ray weet wat hij doet. En zoals we allemaal weten kan je populariteit ook meten door het aantal vrienden op Myspace en aantal volgers op Twitter dus je kan wel stellen dat hij goed ligt bij de vrouwtjes…

Dit is natuurlijk hartstikke mooi tijdverdrijf, maar ik vraag me dan weer af of er ook wat mee verdiend wordt. Zo merk ik wel eens dat er ook wel reclames tussen zitten die opeens viral gaan, deze kunnen geniaal zijn of iets minder geniaal. Desalniettemin worden ze wel milioenen keer bekeken, dus als je een beetje een fatsoenlijk filmpje in elkaar draait, kan je naamsbekendheid wel eens groter worden dan Kanye Wests ego. Een gat in de markt als je het mij vraagt. in plaats van campagnes die milioenen kosten, kan je voor een appel en een ei een filmpje maken waarin een slechte zangeres over een puppie struikelt. Hoe je daar je bedrijf of merk uit naar voren laat springen, vogel je zelf maar uit.

Eerder heb ik al gepost dat ik Dutchcowboys en Marketingfacts.nl volg. Puur uit professioneel oogpunt natuurlijk en omdat de Dutchcowboys als eerste uit mijn kop kwamen rollen aangezien ik de naam al zo vaak op school heb horen vallen. En door een vreemde speling van het lot werd ik later toegevoegd door Marketingfacts.nl. Ook heb ik me onlangs aangemeld voor Naldens tweets en Cracked en wederom had het lot een nieuwe volger voor me in petto, namelijk outoftheblog. Nadat ik ook nog door een aantal Dutchcowboy medewerkers gevolgd werd, zag ik toch een soort van verband ontstaan. Of er staan CIA satalieten op mijn kale bolletje gericht of veel sites hebben een soort van Twitter samenwerkingsverband. En aangezien ik denk dat de CIA een hoax is om brave internetters bang te maken, ga ik voor optie twee. Nu begrijp ik alleen nog niet goed wat ze er mee opschieten, ik dacht altijd dat iedereen concurrent was van elkaar. Ik dacht altijd dat elke site meer hits wilde dan Lady Gaga. Misschien heb ik het mis en is de internetconcurrentie niet zo dodelijk als ik voor ogen had.

Toch ben ik er nog niet helemaal uit, ik vrees dat Twittergebruikers gewoon worden gescand op bepaalde sleutelwoorden door Twitter zelf of door andere partijen. Vervolgens zullen die gegevens verkocht worden of iets dergelijks. Let wel, dit zijn slechts speculaties, maar het lijkt dus een soort van databasemarketing te worden. Duidelijker en persoonlijker dan Twitter wordt het namelijk niet. Erg vernuftig allemaal, maar als het zo doorgaat, vrees ik dat ik binnen de kortste keren bedolven word onder de kunstmatige “volgers”. En natuurlijk is dat een pluspunt voor mijn populariteit aangezien die gemeten wordt in de hoeveelheid volgers, maar ik vrees dat het basisprincipe van Twitter wordt ondergesneeuwd. Gelukkig heb ik mijn winterse kledij al uit de kast…

Tegenwoordig verdrink je bijna in al die social media, maar dan is Twitter je zwemvest. Je houdt je vriendengroep makkelijk op de hoogte van al jouw doldwaze avonturen, zoals appelsap drinken, peuken kopen en kittens tegen de muur gooien. Je laat vast geen diepe indrukken achter, maar dat doet er niet toe, daar heb je andere sites voor zoals Hyves, Myspace en YouTube. Ikzelf heb niks van dat alles, al moet ik toegeven dat ik jaren geleden een cu2 account had aangemaakt. Dat was social media in haar kinderschoenen, kinderschoenen met klitteband zelfs, want het stelde erg weinig voor. Een vragenlijstje, wat plaatjes en mijn eigen persoonlijke pagina was geboren. Wel deed ik dat toen door allerlei vage HTML codes te copy-pasten en daar ben ik nooit echt een held in geweest. Zo had mijn cu2 toendertijd wat weg van een regenboog op speed die frontaal gebotst had met een foto-album. Twitter is gebruiksvriendelijker en leuker. Twitter is eigenlijk de ideale schoonzoon wat social media betreft, hij houdt de deur voor je open, schuift je stoel aan en neemt zo nu en dan bloemen voor je moeder mee. Cu2 was meer dat vriendje dat een scheet liet in bed en dan je hoofd onder de dekens duwde…

We zijn ver gekomen op het gebied van social media. Op cu2 stonden ellenlange vragenlijstjes, venster in venster in venster. Je bleef maar scrollen en als je een laptop had, leek het wel of je op zoek was naar een erogene zone. Er stond wel gruwelijk veel op, van je lievelingskleur tot welke liedjes op je begravenis gedraaid zouden worden. Twitter daarentegen is een fervent aanhanger van de “less is more” mentaliteit. Of het nou zo populair is omdat we elkaar simpelweg minder te melden hebben of omdat we minder willen melden, is me om het even. Ik begin er in ieder geval best plezier in te krijgen en dat is al heel wat voor een zeikerd als ik

En reclame was ook wel leuk vroeger, toen er nog maar weinig producten en weinig aanbieders waren. Tegenwoordig word je dood gegooit met reclame-uitingen vooral tijdens te feestdagen. Flashende banners op internet, billboards naast de weg en die verdomd irritante “1-minuut-reclames” op de televisie. Ik zag laatst zelfs een thema reclameblok van drie Dr. Utker reclames, maar wanneer ze precies bedacht hadden dat Dr. Oetker niet meer cool was, vergaten ze wel te melden. Ik vind dat er gewoon te veel geschreeuwd wordt in reclameland. Ik krijg dagelijks zo veel informatie naar me toe geslingerd dat ik me er grotendeels voor afsluit. Daardoor lijkt het alsof de meeste gladde marketingmannen een carrière ambiëren als schele karateka, want ze slaan de plank finaal mis. En om nu even een bruggetje te slaan naar Twitter en andere sociale media die helemaal hot zijn en dus hét nieuwe platform om spullen aan de man te brengen.

Het mooie van die sociale media is natuurlijk de conversatie die ontstaat tussen verkoper en klant, vraag en aanbod krijgt een hele nieuwe betekenis. Ware het niet dat de meeste bedrijven gewoon kei hard door blijven schreeuwen. Ik heb op Twitter een paar marketingsites op de korrel, namelijk Dutchcowboys en Marketingfacts.nl en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ze met niks nuttigs komen, maar ze komen ook met zo gruwelijk veel. Elke dag zo ongeveer zeven á acht tweets per site, kan je nagaan hoeveel onzin ik weer in mijn oor geschreeuwd krijg. Doven hebben het maar goed wat dat betreft of eigenlijk blinden, want Twitter in braille is er nog niet (bij deze is dat mijn idee en word ik beschermd door copyright). Mijn punt is dus dat dat Twitteren best leuk kan zijn voor bepaalde volggroepen van bepaalde merken. Ik ben helemaal voor de conversatie, maar als je hard roept, zijn je argumenten niet opeens beter en de conversatie is al helemaal eenzijdig als je niet eens luistert.

Ik hou van mijn rust en als al die mafkezen nu ook nog met webcommercials gaan gooien via Twitter dan kan ik me daar helemaal niet meer vertonen. Dat zou ook mijn vorige tekst teniet doen aangezien ze in reclames altijd liegen. Dat gedonder weerhoud mij er dus van om veel meer commerciele instellingen te gaan volgen op Twitter, want dan word ik gek. Als ik geschreeuw zou willen, zou ik wel een relatie nemen met een Antilliaanse schone die haar mobieltje kwijt is…

Vreemd is het dat je het internet op moet en een Twitteraccount aan moet maken voor een ticket naar dat eiland van eerlijkheid in een moeras van leugens. Als je dat eiland verlaat, zak je tot je oksels weg in je eigen en andermans leugens. Het mooie van Twitter is dat de berichten zo betekenisloos zijn dat het de moeite niet waard is om erover te liegen. Nu moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat ik uitga van het goede in de mens én dat niemand zo stupide zal zijn om te liegen over een film die hij gezien heeft, tenzij het “The Notebook” is. Verschillen tussen “chilleng met Miriam, Ton en Marlies. Dalijk met z’n alle de stad in!!” en “Chilleng met Bubbles, Mercedes en Angel. Dalijk ruige seks met z’n alle” zijn ook erg duidelijk lijkt me. Grappig liegen of gewoon de kei harde waarheid, dat is Twitter ten voeten uit. En het mooie is dat je er niemand mee zal kwetsen. Tenzij je natuurlijk dom bent… Genoeg volk dat een afspraak afzegt met het “hoofdpijn-excuus” en er later die avond “Tequilla is maaaaasterlijk” op Twitter verschijnt. Liegen in het dagelijks leven wordt overruled door Tweets, een mooie ontwikkeling.

Ik zal de laatste zijn die claimt nooit te liegen, maar ik probeer de waarheid het liefst zo te glazuren dat hij nog enigzins zoet lijkt. Twitter is gewoon een natuurlijke smaakmaker en de tweets zijn altijd zoet, minder leuk voor je tandglazuur maar des te beter voor je vertrouwen in de mensheid. Eindelijk eens een paar positieve woorden over dit relatief nieuwe medium. Twitter zal waarschijnlijk nog lang regeren, eerlijkheid duurt immers het langst.

Kijk, je kleine berichtjes die eigenlijk niet noemenswaardig zijn, zijn perfect voor Twitter. Maar zodra ze niet meer klein zijn en vijf maal 140 tekens je boodschap nog niet kan omvatten, stuur iedereen dan alsjeblieft een mailtje. Er is een tijd en plaats voor alles en op Twitter gooi je gewoon al je kleine onzinnige nieuwtjes, afspraken en vragen doe je via telefoon of mail. Je zet ook geen overlijdensbericht in de Donald Duck en je controleert je vriendins weelderige boezem ook niet op knobbeltjes tijdens het stappen. De boodschap wordt wel gezien, maar hij wordt ook vast en zeker uit zijn verband gerukt of niet serieus genomen.

Op Twitter wordt je bij voorbaat al niet serieus genomen, in ieder geval niet door mij. Dus mocht je echt wat dringends te melden hebben, mail me dan even. Heb je mijn mail adres niet? Dan ken ik je ook vast niet goed genoeg en zal dat dringende best meevallen. Ik neem vanaf nu maatregelen, mocht je meer dan zes tweets posten binnen drie kwartier, beschouw jezelf dan maar als “unfollowed”. Dat zal je leren!

Die zogenaamde “peer pressure” is altijd al aanwezig geweest, al lang voor de komst van internet met zijn hippe social networks. Als je op een feestje bent en je zegt de hele avond niks, dan vindt iedereen je ook maar een saaie lul. En dat is dan ook volkomen terecht. Dus als je jezelf bestempeld als anti-sociaal dan ga je niet naar feestjes én je maakt geen twitter account aan. Dan blijf je gewoon lekker op je kamer zitten met de gordijnen dicht en schrijf je gedichten over dode dieren, eeuwige duisternis en andere “het-glas-is-halfleeg-onderwerpen”. Persoonlijk verdiep ik me graag in mijn medemens, maar ik ben lang niet altijd op zoek naar de diepste geheimen en problemen en die blijven ook zo veel mogelijk achterwege op Twitter. Ik zie het nog niet gebeuren dat mensen hun diepste gevoelens over liefde, verdriet, leven en dood in die 140 tekens weten te proppen. Ik zou in ieder geval niet onder de indruk zijn van een liefdesverklaring van dergelijke proporties. Het is kort en grotendeels emotieloos, een leuk tijdverdrijf voor als je niks boeiends te melden hebt, maar eigenlijk ook niks boeiends melden wil…

Om mensen te doorgronden hoef je niet altijd diep in hun zielestroom te duiken, soms is het ook genoeg om je elke dag even te begeven in hun emotieloze motregen. Dus als je even wil laten weten dat je een nieuw album gekocht gedownload hebt, naar de bios bent geweest of een dronken docent hebt gezien tijdens het stappen, dan tweet mijn pagina maar vol. De kans is groot dat ik, of een andere virtuele stalker, je even snel van een kort geformuleerde mening voorzie die jij vervolgens in de wind kan slaan zonder dat een van de partijen zichzelf schuldig voelt. Praten en niets zeggen gevolgd door horen en niet luisteren, een goede chemie als je het mij vraagt.

P.S. Ik heb het nog steeds over het privégebruik natuurlijk. Tussen al het zeiken door ben ik op zoek gegaan naar bedrijven en artiesten die mij iets interesseren en Twitter hoog in het vaandel hebben staan. Of op zijn minst een vindbare account hebben. Dat is de volgende stap in mijn studie naar het gebruik en misbruik van Twitter, de zakenwereld en praktisch twitteren.

Ik ben nu welgeteld vier dagen aan het twitteren en heb nu zo om en nabij de tien tweets op mijn kerfstok, waarvan er welgeteld twee nuttig waren. Ik vind dat het een soort wandeling door een treinstel is, dat twitteren. Je loopt van de ene naar de andere kant en vangt hier en daar een zin op die totaal geen referentiekader bevat. Niet alleen tijverspilling maar ook nog een enorme afleiding.

Het privégebruik loopt de spuigaten uit. Dat oeverloze geouwehoer raakt kant nog wal en ik word er nu al dood ziek van. Als er in de lessen een computer beschikbaar is, wordt mijn twitterpagina binnen no time vol gespamd met kansloze berichten over hoe saai de les wel niet is. “Het is saai”, “wat een kutles” en “ik begrijp er toch niks van”. Heel slim om dan te gaan twitteren, misschien is het een idee om gewoon op te letten, tenzij je zo verzot bent op hertentamens en dergelijken.

Het is misschien heel kort door de bocht, maar tot nu toe kan ik me er nog niet echt in vinden. Tweets… ik schrijf dat slappe gelul graag viagra voor, misschien dat iemand zijn feitjes dan hard kan maken. Het privégebruik valt me tot nu toe dus nog erg tegen.

Waarschijnlijk zal de titel bij veel lezers geen belletje doen rinkelen, toch hoop ik dat een enkeling dezelfde associatie kan maken als ik deed toen ik voor het eerst hoorde over “tweets”. Twitter neemt de wereld over en niemand kan er meer omheen, zelfs ik niet vrees ik. Ik ben altijd een groot voorstander geweest van privacy en ik ben van mening dat vrouwen vallen op mysterieuze mannen, vandaar dat ik aarzel om alles wat ik doe, denk, zie en meemaak op het internet te knallen.

Toch is het natuurlijk interessant om eens uit te pluizen wat die milioenen twitteraars beweegt om juist wél hun hele hebben en houden te publiceren op het wereld wijde web. Daar ga ik de komende tijd aandacht aan besteden. Niet alleen vrienden en kennissen, maar ook de twitterende zakenwereld zal ik op de korrel nemen. Ik dompel me noodgedwongen onder in de berichtjes van 140 tekens en elke keer als ik boven kom zal ik in een flinke ademteug verslag doen van mijn bevindingen. Zoals je wel begrijpt, ben ik erg sceptisch, maar bovenal erg nieuwsgierig en ik hoop dat mijn negatieve kijk op deze ontwikkeling voor nieuwe inzichten zorgt. Het zou natuurlijk mooi zijn als ik daadwerkelijk overstag zou gaan en, vrijwillig, wat korte berichten over mezelf online zet in de toekomst.

Ik ga de komende tijd in ieder geval proberen zoveel mogelijk bezoekers naar dit blog te krijgen door interessant genoeg te twitteren zodat retweets mijn werk voort kunnen zetten. Twitter is een ware pandemie en grijpt toch wel om zich heen als je maar volhardend genoeg bent. Dit doe ik dus allemaal onder het mom van: “work smart, not hard”, want het feit dat ik schrijven leuk vind, wil niet zeggen dat ik mijn virtuele inkt op elke www ga laten drogen. Zoveel inkt heb ik niet eens, ik heb meestal net genoeg voor 140 tekens…